Sculpturen

Wolfgang Nestler - Positie in het zwaartepunt

Beeldvergroting?    -    Klik op de afbeelding!

Het beeld van Nestler is gemaakt van een 30 cm dikke stalen plaat, waaruit een elips van 180 cm hoogte en 240 cm breedte zo eruit is gesneden dat twee elipssegmenten van verschillende grootte ontstaan die samengevoegd weer een complete elips vormen. Deze elipssegmenten worden op hun smalle kant oprecht geplaatst en maken schommelende bewegingen afhankelijk van hun zwaartepunt. De zwaartekracht bepaald de positie van de elipssegmenten. De fragmenten die samen een volledige elips met één gesamenlijk zwaartepunt hebben streven nu naar een eigen positie afhankelijk van de veranderde physieke voorwaarden. Uit elkaar gehaald en afzonderlijk oprecht geplaatst vormen de twee elipssegmenten een beeldengroep waarvan de onderlinge samenhang niet meeteen duidelijk wordt. Op het eerste gezicht lijkt de verhouding van de twee vormen meer speels of toevallig te zijn. Er is een reconstrueerdende blik en een bijzondere belangstelling voor het ontstaan van de twee vormen nodig, om ondanks de veranderde positie de voormalige eenheid van de segmenten te kunnen herkennen. Nestler heeft de twee segmenten op een 360 x 300 cm brede op de grond liggende stalen plaat opgesteld en met stalen pennen vastgezet. De opstelling en de vastzetting storen de indruk van de mogelijke variabiliteit van het sculpturale geheel niet. Nestlers constellaties werken positief met het principe van de variabiliteit, wat hier zoveel betekent als veranderbarheid van de onderlinge verhouding van de gegeven delen. De werken van Nestler laten duidelijk zien dat iedere verandering in de onderlinge verhouding van de delen tot volkomen verschillende vormen kan leiden. Het principe van de variatie is dus de oorzaak van duidelijk verschillende vormen die bepaald worden door o.a. de zwaarte of de elasticiteit van het gebruikte materiaal .

    
Beeldvergroting?    -    Klik op de afbeelding!

Door het rekening houden met natuurlijke wetmatigheden bij het scheppingsproces volgt Nestler een grote traditie in de beeldhouwkunst, vooral de met staal werkende. Alexander Calder en George Rickey lukte het ook, de wind of beter gezegd de beweging van de lucht, in het bewegingsspel van hun stalen mobiles te integreren. Beiden heben onzichtbare, nauwelijks voelbare krachten van de natuur waarneembaar gemaakt. Nestler wil de physieke condities van zijn vormen directer en onmiddelijker articuleren en slaagt erin, de logische stringens van zijn werkwijze te doen verdwijnen achter een schijnbare irrationaliteit. Zijn resultat is speels, toevallig en vrolijk. De zwaartekracht maakt nooit een bedreigende indruk voor het werk of de omgeving, zoals dat bij Richard Serra bijvoorbeeld wel het geval is. Er blijft een spelruimte die groot genoeg voor artistiek gebruik is zonder de natuur als achter alles dreigende ramp te insinueren. Het beeld van Wolfgang Nestler toont ons dat een rationale benadering zich als iets anders verwezenlijkt dan de natuur (zie Monument door Erwin Heerich in Viersen). De rationale benadering kan natuurlijke voorwaarden constitutief integreren, om dan speels tot een eenheid van het abstracte en het natuurlijke, het logisch-theoretische en de onmiddelijke natuurkracht te komen.